Ereprijs

Training en coaching

Ereprijs, de prijs van de eer

Met de volgende metafoor wil ik duidelijk maken hoe ik ertoe gekomen ben mijn praktijk de mooie naam “Ereprijs” te geven.

Haar naam was Véronie. Vroeg in de ochtend was ze van huis gegaan en ze liep al uren langs beken, sloten, waterkanten, door weilanden en over vochtig akkerland. En waar ze ook liep, voortdurend werd haar blik naar het bloempje getrokken dat overal weelderig bloeide. Van hemelsblauw tot azuur- en donkerblauw, steeds weer andere soorten van het plantje kropen langs en onder haar voeten. Bijen zoemden er vlijtig omheen en als ze zich bukte, zag ze kevers rennen voor hun leven.

Véronie kende het bloempje wel. Van haar moeder die het kweekte in haar tuin vanwege de geneeskrachtige werking die het had. Ze had ooit gelezen dat het in de Middeleeuwen zelfs bescherming tegen heksen bood.

Daarom woonde ze zeker nog steeds bij haar moeder. Die had haar met hulp van de plantjes betoverd en aan haar huis gekluisterd. Ondanks dat ze daar eigenlijk al veel te oud voor was, woonde ze nog thuis. Iedere keer, als ze plannen maakte om te vertrekken, maakte haar moeder veel misbaar.. Hoe moest het dan met haar? Ze kon haar toch niet alleen achterlaten?

Nee, tot vandaag kon ze dat niet. Ze ademde de vochtige buitenlucht diep in en weer uit en genoot van de vrijheid van de ochtend. Zo moest het eigenlijk altijd zijn: dat ze deed waarvoor ze koos en dat ze koos voor wat ze deed.

Met de volgende inademing nam ze een besluit. Ze trok de blauwe bloemetjes met wortel en al uit de grond, ze plukte en plukte, ze liep de hele route nog een keer om van alle soorten wat te hebben, net zo lang totdat ze haar armen vol had. Toen liep ze naar huis naar haar moeder, die buiten net de was aan het ophangen was. Met een buiging reikte ze haar de bloempjes aan en zei ernstig: “Dit is mijn afscheidscadeau moeder, de prijs van de eer”. En terwijl de vrouw haar sprakeloos nakeek, liep haar dochter Véronie neuriënd naar de krant om de huizenpagina te raadplegen.